Browsing Tag

инспирација

Концепт тато

Срцестопувачки концепт тато

Посветениот татко не е татко кој ги разгалува своите деца. Тој е едноставно посветен исто како и својот партнер и верува во делењето на семејните обврски.

Кога ги видовме илустрациите на https://www.instagram.com/vskafandre/ веднаш помисливме дека е убаво да ги споделиме со вас и да им наздравиме на најдрагите, Концепт татковци!

Мора да признаете дека тие секогаш знаат да изненадат со своите начини на правење на работите и да најдат свои креативни пристапи во воспитувањето на своето дете.

Cheers за посветените Концепт таковци и големо благодарам до Концепт таткото на мојата ќерка кој ја заспива нашата ќерка за јас да најдам време вечерва да го напишам овој пост за вас. <3

 

 

Инспирација

ПРИКАЗНИ ЗА МАЈЧИНСТВОТО: Патување со авион

Тоа беше нашето прво патување заедно – мое и на Аурора. Утрото станав навреме, но како и секогаш нешто искрснуваше до последен момент, па дури и кога веќе требаше да тргнеме, трчав од соба во соба како мува без глава… Ја носев во раце зашто го заборавив кенгурот. Маж ми пцуеше по пат и шибаше по серпентините. Откако излеговме од кола, Аурора поврати, а и мене ми се лошеше. Кога аеродромските службеници ја видоа, рекоа: „Не се секирајте, ако треба за неа повторно ќе го отвориме чек-ин каунтерот!“ Со некакво чудо, се сместивме на нашето седиште. Можеби инфантилно, но ја крстив по Дизниевата „Заспана убавица“, иако и латинското значење ми се допаѓа, секако… Во тој контекст помислив колку би било убаво веднаш да заспие, па да се разбуди кога ќе ја бакнам, откако ќе слетаме. Бебешкиот сигурносен појас што ни го дадоа не ми влеа доверба (требаше да мислам на тоа кога одлучив да цицијашам за додатна карта, ама кој да влече по пат седиште за автомобил). Се сетив на сцената од Пиксаровите „Неверојатни“, кога авионот во којшто беа мајката и нејзините деца почна да паѓа, па таа метаморфозира во падобран, а по слетувањето – во глисер, за да ги одвезе на безбедно. Поцврсто ја стегнав Аурора. Како што авионот се придвижи, и таа се распретка. Се обидов да ја дојам за да не ја заболат ушите, но нејќеше. Како и секогаш кога нешто не ѝ беше по волја, почна да плаче… и не престана. Безуспешно ѝ нудев дојка и играчки. По толку врескање, како и вчудоневидени коментари од другите патници, и јас почнав да плачам. Сите излегоа, а кога една стјуардеса забележа во каква состојба сме, пријде и ја зеде Аурора, која ѝ се фрли во прегратка! Веднаш се смири и разочарано ме гледаше како плачејќи каскам зад нив.

Шифра: Елена

https://konceptmama.mk/?p=284

Концепција

ПРИКАЗНИ ЗА МАЈЧИНСТВОТО: To-do листа

03 април. Рано утро. Ѕвони алармот. Ух, пак ќе доцнам…веќе е 06:50. Станувам. Се спремам да го започнам денот. Вообичаена рутина. Се движам по дома. Тоалет- спална, спална- детска, детска- дневна, алиштата не ми се испружени. Врати се во тоалетот. Испразни ја машината за алишта. Тоалет- тераса. Собери ги алиштата од вчера, веќе се суви. Ги простирам новите. Малиот син ноќеска не спиеше добро. Поврати на креветот. Повторно во спална. Тивко, на прсти. Децата спијат, да не ги будам. Нека спијат, имаат уште 10 минути. Собери ја постелнината од креветчето. Тој не е таму, го префрлив ноќеска, во којзнае кое полубунило, додека плачеше, повраќаше и ми ја кубеше косата истовремено. Ги оставам чаршафите во пералната. Пак е полна корпата. Магичен круг, нема крај. Се враќам кај децата. Време е за во градинка. Спијат. Ок. Ќе го однесам малиот завиткан во ќебенце, во количка. Големиот нека спие, нека се одмори. Ќе купи уште 15 минути. Го префрлам малиот во количката, одоздола жолтото меко ќебе. Не се буди. Го замотувам. Ранчето, излегуваме. Набрзина, можеби е ладно надвор, но без јакна. Не ми треба, ќе ми одземе дополнително време. Брзам. Малиот спие. Не се буди, добро е. Нека поспие мајкиниот, нека се одмори. Ноќеска не спиевме. Ниту тој, ниту јас. Јас морам да го почнам денот, тој не. Нека се одмори, животот е пред него. Стигнуваме во градинка. Еден татко ми помага да ја качам количката до врата на занималната, горе е на првиот спрат. Го предавам малиот на воспитувачката. Не се буди, добро е. Трчам понатаму. Брзам по скалите, ја поздравувам воспитувачката на поголемиот син. Ќе дојде денес? Да, секако. Еве брзам дома да го спремам, па го носам. Брзам по патот назад, скоро трчам. Ја веднам главата, се погледнувам. Дотерана деловно, на нозете спортски адидас патики. Ок, смешно е, ама со нив побрзо трчам. Стигнувам дома, големиот веќе е буден (претходно му шепнав – имаш уште неколку минути сон!). Го облекувам, излегуваме. Овојпат со штиклите на нозе. Го стартувам автомобилот. Тргнавме… стигнуваме. На врата – убав ден да имаш сине! Не ме слушна, си влезе кај другарите во занимална. Ок, назад во кола и брзам. Веќе е 8 часот. Повторно ќе доцнам на работа, морам да застанам кај мојата докторка, нема друг термин.

Продолжи со читање

Експерти и совети Концепт мама Некатегоризирано

ИЗВАДОК ОД КНИГАТА „КОНЦЕПТ МАМА“ : Како да препознаеме кога е вистинското време да одиме во болница?

Кога ќе започнат контракциите, пробајте да не ја исцрпите нагло целата енергија со страв, стрес и паника бидејќи таа ќе ви биде потребна низ целото времетраење на проодувањето. Движете се, пешачете, испечете колачиња, препорачливо е да не легнувате во кревет или да седите, бидејќи ќе ви биде потешко. Пијте многу течности: вода, природни сокови, смуди, лимонада, јадете вистински калорична храна, домашно направени мусли-барови, интегрални зрна комбинирани со овошје или слично (храна која лесно може да се дигестира). Јавете се во болницата да најавите дека имате одредени знаци доколку сте несигурни, но не брзајте. Контракциите, особено кај жените што се породуваат прв пат, може да траат многу долго, а доколку отидете во болница ги зголемувате шансите од различни медицински интервенции. Многу од жените практикуваат да останат дома и поради тоа што се чувствуваат поудобно да се справат со болките во познат, домашен контекст. Стандардното правило за контракциите е 5-1-1, што значи дека треба да појдете во болница кога контракциите се раздалечени 5 минути, траат 1 минута и сето тоа се случува во времетраење од еден час (некои болници имаат и правило 4-1-1 и 3-1-1). Доколку почувствувате некој од следните симптоми: крвавење, мачнини и повраќање во подолг период, неможност да почувствувате движење на бебето подолг период (претходно пробајте да се напиете студен пијалак или размрдајте се за да предизвикате движење), имате неподнослива болка, чувствувате потреба да туркате или имате чувство дека бебето ќе излезе, имате заматен поглед или вртоглавица – задолжително е да тргнете кон болницата.

Продолжи со читање

Инспирација

ПРИКАЗНИ ЗА МАЈЧИНСТВОТО: Рефлексија

Минатата есен ја посетив историската плажа https://www.mossbeachdistillery.com/ со мојот сопруг и ќерка. Местото е познато по ресторанот кој има неверојатни погледи на карпите и Пацификот, како и за „Сината дама” – локалниот дух за кој се верува дека живее во ресторанот веќе 70 години.

Денот беше студен. Маглата беше густа и се прелеваше во брановите кои исчезнуваа на брегот. Инспирирани од нашиот семеен дух за Денот на вештерките, одлучивме дека е вистинското место за нашиот ручек, можеби дури и место кое ќе ни стане традиција (за денот на вештерките).

Последниот пат кога бевме тука беше кратко откако се роди нашата ќерка. Сакавме да поминеме време возејќи се покрај брегот и да одиме некаде каде не сме биле претходно. Ресторанот имаше надворешен двор и нудеше бескраен поглед на океанот.

Бевме толку горди да ја имаме неа тој ден, да седиме надвор и да уживаме во студеното пиво и мезе.

Овојпат нашата ќерка имаше 4 години. Неверојатно е колку брзо помина времето од нашата претходна посета.

Како што ручавме и се обидувавме да го поминеме целиот ритуал на хранење со воспоставување манири како „Компирчињата одат во твојата уста, не се палици за тапани”, „Масата не е место за танцување” и „Те молам не зјапај во луѓето позади нас”, еден пар со своето новороденче седна во нашата близина. Сега ние бевме тие кои зјапаа, се смееа и се потсетуваа кога нашето дете беше на таа возраст.

Наеднаш сѐ се затвори во круг и плажата волшебно се претвори во временска машина.

Често како родители не сфаќаме колку далеку сме отишле. Не си даваме време да направиме рефлексија на станиците кои сме ги изминале и сме станале поискусни во родителството од пред 4 години.

Се погледнавме и се насмевнавме со мојот сопруг онака како што не сме направиле долго време. Многу далеку изодевме заедно. Сега ја имаме оваа малечка девојка која повеќе ни личи на тинејџер отколку на новороденче.

Ова не значи дека родителството наеднаш станува полесно на 4 години. Како што го пишувам ова имам чудно чувство дека на нашиот француски булдог му е дадена половина од вечерата на мојата ќерка. Размислувам два пати кога ќе ми каже „Сега сум сита”, зошто за 20 минути истото може да се шретвори во „Гладна сум”. Родителството е  секако патување, не трка и затоа следниот пат кога ќе се чувствувате како да не сте родителот којшто сакате да бидете, застанете за еден момент и рефлектирајте ги малите победи кои сте ги направиле по патот.

А, која е впрочем Вашата последна мала победа?

Кортни Вард

Својата приказна за мајчинството пратете ни ја на следниов линк:

https://docs.google.com/forms/d/e/1FAIpQLSdl8lZhr9-RozXX3hzPjBRch1VRXiRKb0OZHH17qI_RTYeKvA/viewform

Концепција – конкурс за приказна

Инспирација

ПРИКАЗНИ ЗА МАЈЧИНСТВОТО : Раѓање без страв

Во 2011 се омажив за мажот од моите соништа. Бев прилично болна пред свадбата и изгубив многу од телесната тежина. Позитивната страна на тоа беше што можев лесно да го закопчам венчалниот фустан. Лекарите ми кажаа дека најверојатно нема да можам да имам деца и доколку се случи чудо, да имам, најверојатно ќе ги изгубам за време на бременоста.

Со сопругот си поминавме прекрасно на медениот месец и се вративме полни со љубов и енергија за животот. Недела дена подоцна ми задоцни менструацијата. Решив да направам тест за бременост. Ми беше досадно, во ниеден момент не помислив дека тестот може да биде позитивен. Кога го видов резултатот за малку ќе паднев од креветот.

Мојот сопруг беше во шок. Пцуеше и беше преплашен. Кратко време потоа се навикна на новите случувања. Кога бев во шестата недела имав прилично многу крварења и решив да отидам на лекар, помислив дека ќе го изгубам бебето и ми требаше потврда од лекарот дека сеуште сум трудна. Ми потврдија дека сé е во ред. Бев надвор од себе од радост.

По три месеци, повторно крварење, отидов на лекар со најдобрата другарка. Не го очекував одговорот – близнаци!

Му се јавив на сопругот и го слушнав како викна од другата страна на телефонот. До ден, денеска не знам дали викањето беше од радост или од страв.

По 5 месеци моите близначиња се родија предвремено, на 26 недели. Од овој шок секојдневно закрепнуваме. Тој ни ги смени животите засекогаш.

Секој ден се заблагодарувам дека претходно,  со години подучував хипно-раѓање* (Хипно-раѓање е техника на породување чија основна цел е да го отстрани стравот. Следствено се намалува или целосно отстранува болката, за којашто се тврди дека е негов резултат.).  Ги користев своите алатки и техники за време на породувањето за да ги родам своите деца природно и безбедно. Поминувањето низ каналот за раѓање им помага многу на прерано родените бебенца, може да им даде природна почетна поддшка во животот. Прилично сум сигурна дека начинот на кој се породив овозможи денеска моите деца да бидат здрави.

Предвремените породувања се многу поинтензивни од породувањата на време. Како што ми се зголемуваа контракзиите, паднав целосно во состојбата на хипно-раѓање: очите затворени, длабоко дишење, сопругот нежно ми зборуваше на увото..Бев на посебно место – се замислував како да сум во базен, осветлувањето е минимално, а нежните звуци наоколу ги галат моите контракции.

Го слушнав докторот како нареди да ми го проверат пулсот. Бев толку длабоко во медитација што изгледаше како да спијам или како да сум се онесвестила. Го родив моето прво, Ксандер, сосема природно со 3 длабоки дишења. Џои, се имаше превртено на местото што го остави неговиот брат. По закана од царски рез и внатрешно превртување, ги замолив лекарите да пробаме природно. Дојде тим и ми помогнаа од надвор да го наместиме Џои во правилна позиција. Се роди и тој, целосно природно.

3 дена откако се родија, не можев да ги држам моите момци. Беа толку малечки и се бореа за живот. Денеска се нормални момчиња и секој ден ме воодушевваат со нивната сила и љубов.

Моето породување беше сосема спротивно од она што го замислив, но благодарение на хипно-раѓањето и поддршката на мојот сопруг за време на породувањето можам да се завртам назад и да кажам дека го дадов најдоброто од себе. Беше неверојатно позитивно искуство и се гордеам со тоа. Денеска сум уште повеќе инспирирана да подучувам хипно-раѓање и да им помагам на мајките да го доживеат најдобро што можат при своето породување.

Породувањето не е никогаш совршено, но може да биде позитивно. Моето дефинитнвно беше такво.

Софи Енглифилд

http://birthwithoutfearblog.com/

https://www.hypnobirthingforyou.co.uk/

Својата приказна за мајчинството пратете ни ја на следниов линк:

https://docs.google.com/forms/d/e/1FAIpQLSdl8lZhr9-RozXX3hzPjBRch1VRXiRKb0OZHH17qI_RTYeKvA/viewform

Концепција – конкурс за приказна

 

 

Концепција

Приказни за мајчинството: царски рез

Родив прекрасна здрава девојка на 26ти септември 2017 во 5 часот и 23 минути. И го дадовме името Макоа што значи бестрашен воин.

На денот на закажаниот царски рез се чувствував смирено. Денот претходно ми кажаа дека ќе мора да се породам со царски рез заради компликации. Ме обзеде чувство на тага. Ментално и физички се подготвував 9 месеци да се породам вагинално и наеднаш таа варијанта исчезна. Знаев дека вагиналното породување ќе биде болно, но на некој чуден начин сакав да го доживеам тоа искуство..да поминам низ него..да го почувствувам. Се чувствував смирено следниот ден како што размислував за средбата со моето бебе.

Продолжи со читање

Инспирација

Чувствителен дизајн на човековата анатомија: интервју со Џена Виба

„Започнувајќи од многу рана возраст, постои недостиг од поврзување со себе и разбирање на сопственото телo.” Моќниот дијалог на кратките текстови и креативните илустрации на Џена Виба ги заслужуваат сите 33800 следбеници на инстаграм. И повеќе од тоа. Тие нè потсетуваат на природата на сопственото тело, чија убавина во еден момент можеби сме почнале да ја занемаруваме. Со прочистена естетика, нејзините анатомски илустрации нè повикуваат да се вратиме кон свесноста за сопственото психо-физичко тело. Во нив се скицирани длабоко интимни искуства и впечатоци кои не ни оставаат друг избор, освен да се заљубиме. Позадината на концептуалните цртежи е читанка за мултидициплинарноста на Џена во дизајн, брендирање, мода, убавина, маркетинг, графички дизајн, но и сензитивната проникливост во човековото тело, неговите промени и трансформации и, воопшто, неговиот живот.

Продолжи со читање